w tej chwili jednak calkiem olalem branze growa, bo w moje rece wpadly klocki geomag szybko do zywych nie wroce

http://daforums.bioware.com/viewdevposts.html?topic=695995&forum=135

“There are also special NPCs we will add to the game over time which you may encounter, who will tell you a bit of lore and background on a DLC item and whome you can grab that DLC from, by talking to them. These tend to be the quest givers associated with the start of that DLC - for example, TSP and WK have this. More on that later.”

Zastanawiam się jednak, czy Sony zniesie ograniczenie co do liczby ściągnięć danej gry, 5 to zdecydowanie za mało. Będzie to decydujący czynnik w moim przypadku. Nawet, jeśli wydaje się, że 16 GB to dużo miejsca, kiedyś będzie trzeba coś skasować i po paru latach nagle się okaże, że musimy za coś znów zapłacić.

Niemniej. mam jakiś sentyment do PSP (to byłaby piąta konsolka, która kupiłem - choć większość poszła na prezenty, to nadal mam PSP slim i phata

A tutaj tego samego autora recenzja The Path (w calym artykule pojawia sie zwrot ‘interaktywne wideo’ i ‘gra’), pozwole sobie zacytowac: “Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. “The Path” (ang. ścieżka), autorskie dzieło Auriei Harvey i Michaela Samyna ze studia Tale of Tales, będzie kiedyś postrzegane przez historyków interaktywnego wideo jako milowy krok w rozwoju tego medium. To, przy zachowaniu proporcji, “Pies andaluzyjski” gier komputerowych - utwór głęboko symboliczny, ekspresyjny, osadzony w poetyce sennych wizji, wykorzystujący nowatorskie techniki narracji. I, co być może jest przypadkiem, ale zbyt ciekawym, by go zignorować - oba dzieła są wynikiem współpracy kongenialnych umysłów. Oba, niejednoznacznie alegoryczne, oferują mnogość opcji interpretacyjnych. Wierzę, że tak jak film Luisa Bunuela i Salvadora Dalego był manifestem kina surrealistycznego inspirującym wielu artystów po nich, tak “The Path” pokaże drogę, a przynajmniej ścieżkę, innym ambitnym twórcom sceny niezależnej. I że ich spadkobiercy wkrótce przetrą przez dzicz własne szlaki. Ścieżki mają bowiem to do siebie, że warto z nich schodzić. Tego między innymi uczy nas “The Path”.“

Wiesz, dobrze bawić to się można też siusiakiem, ale mimo to został stworzony do SZCZYTNIEJSZYCH celów. Z tego co czytałem w zapowiedziach to The Path miało być interactive story, a nie po prostu videogame. I tak by wypadalo na to patrzec. Co oczywiście nie wyklucza dobrej zabawy.

@Dahman
“Co do The Path, to ten “program” nie jest gra, tak? A Braid czy Flower tez nie-gra? To co “zabawa” z The Path to juz praca, eksperymenowanie, rekreacja, ale nie rozrywka? Nie odpala sie The Path w celach rozrywkowych? Poki co wszystkie powyzej wymienione tytuly to gry.”

Nie wiem po co się odpala the path. Sam nigdy nie odpalałem. Wg autora: “Można tropić alegorie i symbole, dokopując się kolejnych warstw znaczeń, ale można też, miast analizować przekaz, prostolinijnie zawierzyć obrazom.”
Mnie to nie brzmi jak typowo growa rozrywka.

Pełna zgoda, że gry wideo to gry wideo, ale film interaktywny jako synonim amebytnych gier wideo jest tu chyba całkiem stosownie użytym. Wg mnie - no big deal.

Poza tym bardzo, ale to bardzo przyjmena gra. Jak nie zespuja jej tak jak jedynki fabularnie to bedzie gra ktora jest naprawde dobra.

Co do konsoli, to powinnienes sie cieszyc, bo teraz mozesz kupic duzo taniej niz 2 lata temu.

No, ale PC gora

Czy ktorys z redaktorow ma zamiar zagrac w Risena?

Etymologia zna przypadki, ze slowa lub symbole nabieraja szerszych lub czasami innych znaczen. Zwort “gry wideo” jest jasny, czytelny i przez trzy dekady zdarzyl juz zadomowic sie w kazdym slowniku. Nie ma problemu, jak jestes wynalazca, prekursorem jakies dziedziny i tworzysz sobie nazwy, ktore na pierwszy „rzut” ucha brzmia groteskowo, ale w tym przypadku tak nie jest!

Wiemy dlaczego autor uzyl takiego sformulowania, ale kwestia jest po co, skoro juz ugruntowany jest zwrot “gry wideo”? Nawet totalni laicy nie potrzebuja takiej frazy, no bo brzmi ona duzo bardziej zawile niz zjawisko, do ktorego sie odnosi. Dodatkowo jak ktos zaciekawiony artykulem zacznie szperac w Internecie w celu znalezienia czegos na temat „interaktywnego wideo”, moze sie bardzo zdziwic.
Mnie interaktywne wideo kojarzy sie z przemyslem pornograficznym, gdzie mozemy manipulowac obrazem przez zmiane kata widzenia (dostepne w filmach na DVD i blu-ray).

Co do The Path, to ten “program” nie jest gra, tak? A Braid czy Flower tez nie-gra? To co “zabawa” z The Path to juz praca, eksperymenowanie, rekreacja, ale nie rozrywka? Nie odpala sie The Path w celach rozrywkowych? Poki co wszystkie powyzej wymienione tytuly to gry.

Ja nie mam watpliwosci, ze pan Olaf Szewczyk pisze o grach wideo (uzywa tego zwrotu niejednokrotnie), dlatego na pewno bede sledzil kolejne “odcinki”, chcialbym jednak, zeby nie macono tresci wymieniajac nomenklature, no chyba, ze zyjemy w “Paradyzji”…

Uwierz, lub nie, ale znam ludzi, ktorzy sie dobrze bawili GRAJAC
w The Path…. i co teraz?

Nie, nie uwazam ze film interaktywny to jest dobre sformułowanie. Na tej zasadzie można by nazywać film teatrem filmowym. Ale nie sądze też że “gra komputerowa” to jest to.

I troche czepialstwa. Nawiązując do ostatnich słow Dahmana - ” gry powinny być rozrywkowe przede wszystkim bla bla bla…”. No to jeśli The Path wcale nie stawia na rozrywke (a nie stawia) to już tą grą nie jest wiec autor ma stopro racji nazywając ją wg. własnego widzimisię.

system podobny do guitar hero, lecą nutki, wciskasz klawisze, zupełnie inna muzyka, warto zobaczyć/pograć

Co do artykułu, to takie pomieszane z poplątanym, miło się czytało ale nic z tego nie wynikło na razie.