5 raz to samo: kup gruchota, wygraj 20 wyscigow aby dokupic kolejny zlom i tak przez 15h zanim pojawia sie pierwsze emocje i wyzwania.
rozumiem, trzeba nowych graczy nauczyc gdzie gaz i hamulec, ale litosci, seria gt sprzedala sie w takiej ilosci egz, ze przynajmniej polowa nabywcow gt5 to stare wygi.

dalej, mam wrazenie, ze japonczycy przez ostatnie 6 lat tworzyli swoj produkt w jakims bunkrze, odcieci od grid/shift/forza. menu jest dalekie od bycia funkcjonalnym, loadingi zabijaja, wepchniecie 800 starych modeli z ps2/psp to jakas farsa, widok ‘z dachu’ zamiast ‘z maski’, online sie sypie, grafika bardzo nierowna, dzwieki momentami tragiczne, ai gorsze jak w micro machines i ciagle poczucie, ze na lepsze trzeba ciezko i dlugo pracowac. 

bylem ciekawy tej gry, ciekawy jak bardzo zapatrzenie tworcow w siebie moze zniszczyc produkt i mam odpowiedz: zadna ze znanych mi gier, przy developerce dluzszej jak 4-5 lat nie byla dobra. rynek, gracze, ktos musi ciagle weryfikowac dzielo, bo inaczej wizja za bardzo ucieka od oczekiwan, od rzeczywistosci. dwa, im wiekszy projekt, tym wieksza bezwladnosc i trudnosc zapanowania nad caloscia, co rozbija spojnosc.
max 3 lata na nowa marke, pozniej kolejne odslony co 2 lata, ze swiezymi funduszami, nowymi technologiami i kontrolowalnym hajpem. 

z czasow amigowych w glowie zostalo mi
http://en.wikipedia.org/wiki/Pushover_(video_game)
bardzo zacne, nawet dzisiaj. zerowe szanse sukcesu w 2010

z innych ciekawostek, w moje raczki wpadlo na dluzsza chwile polskie gt5. instalacja z lataniem (130 mb) trwala prawie godzine wszyscy chodzili na palcach ‘bo sie nie wgra’ wieczorem wiecej info.

dziwna forma promocji, ale powyzszy link to sposob na pozyskanie kodu do ilomilo, super slodkiej gry logicznej.

obecny wku wywoluja reklamy emitowane (bez mozliwosci przerwania) przed przejsciem do glownego menu plyty dvd/br. mowie tu o normalnych, swiezych pozycjach, zadne plytki do gazet za 6pln.

chodzilo mi o pokazanie zjawiska pt ‘wersje polskojezyczne zbyt czesto pozbawione sa dodatkowej zawartosci’ (dlc,patchy itd). czy winny jest ms, sony, wydawca, pani kazia - bywa roznie, jasne, ale efekt koncowy jest jeden: przyzwyczajony do ‘normalnosci’ nie bede zasilac krajowych dostawcow uslug/softu.

plakac dlugo nie bede, od tego sa sklepy inetowe aby zyc w spokoju. zastanawia mnie tylko to jako mozna tak partolic sprawe, gdy inne kraje jakos sobie radza.

Ja rozumiem ze niezbyt rozgarnieci “redaktorzy” o IQ 17 moga to lykac jak mlode pelikany ale powazni ludzie?

Rozumiem ze pryszczaty 13 latek moze sie lapac na takie pieprzenie - ale ty? Stary kon, z doswiadczeniem? Prosze cie.

Daleki jestem od bronienia MS w tym przypadku - ale przeciez MS nie jest wydawca ani jednej z w/w gier z problemami. To nie jest wina polskiego live, ze wydawcy maja Polski rynek w dupie i traktuja go jak smietnik.
Adrest tych zenujacych zali i placzu jest kompletnie bledny.

polecam http://polygamia.pl….na_polskim_Xbox_Live_.html

zwlaszcza komentarze roberta.

polski live cos jednak nie smiga.

PSXfan ===> Wally wacha kwiatki od dolu.

Heh, niby jestem na bieżąco dopiero od tego roku, posiadam ledwo od kilku miesięcy X360, ale mając większość wakacji wolne zaliczyłem dość szybko ~10 klasyków tej generacji i kilka co fajnieszych Arcade. I co? I lipa, czuję że za niedługo nie będę miał w co grać. Lubię większość gatunków i potrafię grze dość wiele wybaczyć, ale nieposkromiony głód i uwielbienie dla gier (no i może przed wszystkim nadmiar wolnego czasu) sprawiają że lista gier do zaliczenia bardzo szybko się kurczy.

Muszę jednak przyznać, że są pozytywne strony takiej sytuacji. Ostatnio się przełamałem i dałem szansę przygodówkom, których nigdy nie ogarniałem i nie rozumiałem. Może to też wynika ze znudzenia powszechnymi dzisiaj prostackimi rozwiązaniami (których istnienie samo w sobie mnie nie boli, po prostu brakuje mi poważniejszego wyzwania dla szarych komórek). Albo z tego że w temacie PC mam obecnie netbooka na którym nic innego nie rusza, a i gry Blizzarda się w końcu nudzą. Tak czy inaczej - The Longest Journey wymiata. Może po ukończeniu okaże się, że to jeden z moich ulubionych tytułów.

Czyli nasza ukochana branża, jak każda inna, przeżywa wzloty i upadki? O ile nie wróżę kinematografii czy literaturze jakiegoś przełomu który odrodzi te gatunki (tak jak rock i electro tchnęły na moment życie w muzykę) to w temacie gier jest jeszcze trochę do powiedzenia. Tylko chyba nie zajdziemy daleko z ortodoksyjnym uwielbieniem dla padów/klawiatury. Matrix, VR, czy chociaż kontrolery ruchowe. Kinect jest pierwszym (albo drugim licząc Wii) poważniejszym krokiem w tym kierunku. Nie rozumiem jak ludzie mogą wieszczyć koniec kontrolerów ruchowych w tak wczesnych stadiach. Nie mają wyobraźni do cholery? Czy chęci na zmiany?

Btw. coś mi to przypomina, a wam?
http://www.youtube.com/watch?v=MyTy_D_YW7k

pomijajac robienie sobie dobrze ‘elitarnoscia’, hardcorowosc, moim zdaniem, przejawia sie dzisiaj tylko jednym: checia/cierpliwoscia do pokonywania przeszkod/wyzwan w grze i szeroko pojetym zaangazowaniem w te forme rozgrywki. tylko tyle i az tyle. 
casual rzuci gre w kubel przy -tym zacieciu, bedzie traktowal zabawe jako banalny wypelniacz, cos, co mozna zamienic przy najblizszej sposobnosci. 

take podejscie wychodzi ze sposobu w jaki projektuje sie dzisiaj wszystkie produkty konsumpcji masowej: pojawienie sie negatywnego wrazenia podzas uzycia blokuje dalsze zakupy - nalezy minimalizowac straty. 

mozna podyskutowac o sposobach projektowania gier (vide nowe samoprzechodzace sie cod, przedostatni pop), ale optymalnym (finansowo) wydaje sie projekt pod casuala z dodatkiem (np zmiana poziomu trudnosci, ilosci wyzwan itp) pod hcgamera.
i jesli ja na to wpadlem, to znaczy, ze ktos wlasnie liczy stosunek kosztow dodatkowej deweloperki vs zyski z milosnikow bycia ‘elitarnym’.

tylko, ze problem z hcg polega na tym, ze w wiekszosci lyknal wszystko - w koncu konkurencji na rynku nie ma, a na image pracowac trzeba..

Co do głównego tematu rozmowy:

Należałoby się zastanowić, co mamy na myśli mówiąc “hardkorowy/każualowy” gracz. Oczywiście mówiliście o tym na jednym z pierwszych podcastów, ale nie poruszyliście ważnego aspektu tych określeń, jakim jest ich wydźwięk aksjologiczny.

Gry, które określilibyśmy jako “hardkorowe”, są zazwyczaj trudne, czasochłonne i zazwyczaj nieprzyjazne dla nowicjuszowi. Z powodu ich “ezoteryczności” osoby w nie grające (hardcorowi gracze) są uważane (czy raczej uważają się) za wyjątkowe. Jeśli więc osoba grająca w “hardkorowe” gry, wartościuje się pozytywnie (z powodu owej wyjątkowości), to i “hardkorowe” gry, są wartościowane pozytywnie.

Może jest to banał, jednak potrzebne mi to było, by wykazać, że wiele gier jest krytykowanych za bycie “każualowymi” (tj. “niehardkorowymi”), nie dlatego, że nie oferują one wyzwania*, ale z powodu ich dostępności dla graczy “niehardkorowych”**, przez co tracą one swoją elitarność. Elitarność, która jest dla graczy nazywających się “hardkorowymi” nadrzędną wartością.

*każda gra może oferować wyzwanie, są różne poziomy trudności, są achievmenty, jest multiplayer, bo jak powiedział kiedyś Damian: “każdą grę można wymaksować”. [citiation needed]

Teraz warto się zastanowić, jakie dokładnie cechy gier zwiększają ich dostępność i czy nie ma innych (niż brak elitarności) powodów dla których są krytykowane.

Rzeczy takie jak przejrzysty interfejs, zoptymalizowany “lerning curve”, itd. to cechy które, gry nabyły dzięki rozwojowi techniki robienia gier. Ich brak w grach z lat 80. i 90. był wynikiem braku warsztatu oraz wiedzy twórców, a nie wymaganiami graczy. Jednak z upływem czasu twórcy przeistaczali się z amatorów w profesjonalistów, więc tworzyli gry coraz mniej irytujące. Symptomatyczne jest to, że najbardziej zabugowane i trudne gry robi się na Wschodzie, czyli tam gdzie doświadczenie twórców jest najmniejsze.

Tak więc to nie przyrost graczy spowodował “każualizacje” gier, a raczej rozwój technologii. Oczywiście rozwój technologii pociąga za sobą zawsze jakieś skutki negatywne i stąd wielu ludzi twierdzi, że kiedyś gry były lepsze. Nie chcę już wracać do ciągle powracającego tematu nostalgii, ale powiedzmy sobie szczerze, ilu z nas tak naprawdę chciałoby się cofnąć do czasów Amigi czy Atari?

porazka, dnf podobnie.
od strony samego projektowania, tak dlugie okresy pracy nad jednym tematem musza byc bardzo destrukcyjne dla pracownikow. sam cel tez jakby sie rozmywa. will see

ale, ale - z dala od polityki.

musze przyznac, ze niezdrowo emocjonuje sie premiera gt5. zaden ze mnie fan, ale piekielnie ciekaw jestem co mozna osiagnac po tylu latach deweloperki.
cyber vikingowie na wrotkach to byla p

jesli do piatku amerykanie odpowiedza zbrojnie, to kase na gt5 przeznaczam na konserwy i lakarstwa.

Poradnik:
http://www.apple.com/itunes/podcasts/specs.html