1 sezon - szok, niedowierzanie, walka o życie
2 sezon - analiza postaci, dostosowywanie sie do otaczajacej ich rzeczywistosci, psychologia postaci itd., itd.
3 sezon - walka o przetrwanie.

Nie wiem czy ktoś już to powiedział ale ta strategia ze świata Warhammera na c64/Amiga to Space Crusade - http://www.youtube.com/watch?v=ftmqh97wyqY - jedna z pierwszysch gier jakie kupiłem na moją świeżo zakupioną stację dyskietek do c-64 (dawno dawno temu ).

plus dobra wiadomosc! http://www.usatoday.com/story/money/business/2012/10/30/disney-star-wars-lucasfilm/1669739/

Dziad Borowy sprzedal Lucasfilm do Disneya - kolejne epizody SW od 2015.
Zakladam ze gorzej niz Lucas nikt tego nie zrobi - wiec moze byc tylko lepiej

The Walking Dead jest na Origin za 29,95 zł (z kodem do aktywacji na koncie Steam).

Jakby ktoś nie znał zbyt dobrze angielskiego, to chyba już do trzech z czterech dostępnych odcinków są spolszczenia na grajpopolsku.pl

Poza tym na Origin jest także Mass Effect 3 za 27,45 zł i druga część za tyle samo (ja sobie na razie poczekam na zniżki DLC i nie wiem czy kiedykolwiek się doczekam).

Oprócz tego na Origin, Steam i w innych serwisach są też inne “halołinowe” promocje.

Ja lubię też wczesnego Kinga (”Nocna zmiana”), ale zgadzam się,że ostatnie lata ma wyjątkowo udane. Dla niektórych może to być o tyle zaskakujące, że w ostatnich latach wątki obyczajowe zyskują u niego co raz więcej na znaczeniu.

Tak na marginesie dodam, ze King nic nie traci z wiekiem, jest jak wino, im starszy tym jego opowiesci lepsze.

Poza tym to się świetnie i szybko czyta, więc się nie zastanawiaj (no, chyba, że dochodzi tu jeszcze czynnik materialny i nie chcesz wyrzucać kasy na książki, których fabułę w zasadzie znasz ).

A co do “Millenium” to nie przesadzajcie. Was słuchają też starzy ludzie, którzy doskonale ten serial pamiętają;) Mi zrył głowę kiedyś niesamowicie.

Szkoda, że mimo, iż gra nie przeszła całkiem niezauważona, to ukazała się w najmniej korzystnym dla siebie czasie (”Dishonored”, “Hitman”) - kilka miesięcy wcześniej, w dobie sporej posuchy w temacie “skradanek” dużo lepiej utorowała by sobie drogę do szerszego grona graczy.

Mówię Wam, bluźnię, czy nie bluźnię (przekonajcie się sami ), ale czuję, że te 11.99 funciaka, to kasa, jakieś dziesięć razy lepiej wydana niż dwa razy tyle na “Dishonored”. Powaga!

W ogóle zapraszam Cię na mój profil z LubimyCzytać.pl (kliknij na mój nick), dużo ostatnio fantastyki przerabiam, może, któraś z moich opinii pomoże znaleźć Ci coś wartościowego.

Pozdrawiam!

Co do Fallouta i wyłącznie Twojej tezy: taki podział nie istnieje albo używasz słowa “osobisty” w wyłącznie sobie znanym kontekście (tak samo jak słowa “debil” zamiast “niemy”). Zarówno w Falloutach, Dishonored jak i inaczej zbudowanych grach o tym, na ile historia jest osobista decyduje gracz. Zarówno silnie zarysowana postać i jej historia, jak szkicowa fabuła oraz nacisk na “pisanie własnej opowieści” działają tutaj jako bodziec wzmacniający. Nie mówiąc już o tym, że liczba postaci też ma rolę marginalną, w tym momencie odmawiasz np. empatii w stosunku do swojej drużyny ludziom grającym w klasyczne rpgi.

Mówiąc o “Deusach” miałem na myśli liczbę pojedynczą i pierwszą część, która do prostego sterowania wpycha mocne elementy RPG i gdzieś tam przy okazji da się w niej skradać (nie ma żadnych wskaźników odnośnie tego), a ogólna całość cierpi. Rozumiem że nostalgia, różowe okulary itd., ale bez przesady.

A moje założenia nie są kosmiczne, to Ty masz problem z ich przyswojeniem, są one bardzo dobrze udokumentowane zarówno w teorii gier, jak i w praktyce Stąd jeśli już są one kosmiczne dla Ciebie, nic ponadto. A w implementacji nie ma nic wielkopomnego, ważny jest rozmiar zjawiska i otwartość na wszystkich graczy niezależnie od stylu i upodobań. Nie było tego w żadnym Deusie, w żadnym Thiefie, dlatego warto to odnotować.

A “Kliiimaaat” to jest Twoje abstrakcyjne pojęcie na zlepek impresji, emocji i wrażeń, niezależnie od tego skąd się biorą (mechanika gry czy projekt poziomów). Ja operuję zdefiniowanymi pojęciami, twórcom też ten “kliiimaaat” nie robi się ot tak przypadkiem, tylko dokładnie znanymi i opisanymi metodami.

Jeśli nie pamiętasz fabuły w FNV, Twoja strata, bo jest co śledzić. A w najważniejszej warstwie, czyli w interakcji obydwa Fallouty przynoszą mnóstwo frajdy. Wszystko jest ze sobą połączone, fabuła, radość odkrywania, możliwość interakcji, uczestnictwo w danej opowieści.

O Gearsach opowiadasz bzdury, to mechanika gry, zależności pomiędzy projektem poziomów a świetnym systemem poruszania się postaci i strzelaniem przyciągają ludzi na długie godziny, a nie fabuła nie nadającą się nawet na film klasy C prosto do wypożyczalni DVD.

I wracając do trywialnego problemu głosu lub braku głosu u głównego bohatera: problem tkwi wyłącznie w Twoim ograniczeniu lub braku wyobraźni. W podobnych grach kwestia plików audio dla głównego bohatera jest sprawą drugorzędną, ponieważ owe kwestie mówione nie mają żadnego, absolutnie żadnego wpływu na rozgrywkę.

Co innego Fallouty czy Dishonored, gdzie dialogi są tak naprawdę środkiem wyrazu, bo zaprzęgają do roboty mechanikę gry: wybór danej drogi, zbieranie informacji, czy rozwiązywanie zadań, to ogromna różnica. Ale nawet jeśli te kwestie byłyby w tych grach mówione, nie miałoby to większego znaczenia. Dlaczego?

Dlatego, że tak czy inaczej mamy do czynienia z przekazywaniem informacji w formie słów i zdań. Choćbyś się nie wiem jak spinał, to nie jesteś w stanie udowodnić absolutnej wyższości dialogów mówionych nad pisanymi. Zawsze będzie można Ci podrzucić kontrprzykład w postaci jakiejkolwiek gry, która wykorzystuje słowo pisane, a nie mówione, i robi to na tyle dobrze, że mocno oddziałuje na gracza, nawet mocniej niż gry z dialogami w formie audio. Nośnik treści fabularnej jest drugorzędny w stosunku do jej samej. Wspominany To the Moon jest świetnym przykładem, prosta gra w RPG Makerze, przy której ludzie ryczą w końcówce, bo tak się wciągnęli w opowieść.

A jedyne pliki audio, które tam są, to podkład muzyczny na klawiszach.

źle pamietasz, bohater z DM mówił, mało bo mało ale.

trzeci raz próbujesz mnie przekonać do systemów tej gry, mimo że ja sam już poraz conajmniej trzeci owe systemy chwale

Nie wiem o których deusach mówisz, po pierwsze da były bardzo dobrymi strzelankami, a wszystkie trzy były świetnymi skradankami.

Potem się rozpisujesz o implamentacji fabuły. Tak się widac podnieciłes demokracją, republika czy jak tam chcesz dowolnością tej gry, że raczyłeś przeoczyć, że owa fabuła już tam jest, została zaimplamentowana. Nie wpełni i kaleko, bo nasz bohater został odczłowieczony. gdyby dograli 10minut ścieżki dialogowej naszego bohatere, czy nawet K… proste i love you too w odpowiednim momencie, ja nie miałbym się zupełnie niczego przyczepić. a tak mam.

Dalej czytam że, nia miałbys nic przeciwko żeby ci wcisneli klon thiefa… no to bardzo kuźwa dobrze bo własnie to zrobili.

I teraz coś co mnie szczególnie zainteresowało, czyli klapki na oczy, i dostępność dla graczy.

Wychodzisz z jakiegoś kosmicznego założenia, że jeśli ktoś włożył x pracy w poznanie jakiegoś zjawiska i go poprawnie zaimplamentował to juz jest coś wiekopomnego. Pomijając to, że de fakto tak nie jest, bo jedyną relatywnie nową rzeczą w dishonordzie względem wszystkich innych skradanek jest zaawansowane AI, pomijasz kwestia na której my, twoi chłopcy do bicia, czyli klapki na oczy zwracamy szczególną uwagę. KLIIIIIMAAAAAT!
Myslisz, że co? w new vegas to ludzie grali bo jest tam genialny system special, vats, i jeszcze kilka innych? Nie ludzie w to grali bo to ma klimat fallouta, bo to ma klimat mad max, i listonosza, bo to ma klimat postapokalipsy ogólnej.

Czemu ludzie grywają w gears of war/halo? te gry systemowa reprezentują sobą zero. dno. Po opisaniu głównych punktów rozgrywki tych gier nie odróżniłbyś ich od setek innych. w te gry gra się odpowiednio, dla ekipy megapuzianów w gearsie, i master chiefa w halo (nie bez podstawy edycja bez spartan, bodaj odst jest uważana za najsłabszą)

i teraz mamy dishonored, grą systomowa bardzo dobrą, grę klimatyczne i w dużej mierze bardzo dobrą (outsider i idealnie zaimplementowany steampunk)
z zaimplamentowaną bardzo dobrą i reagującą na poczynania gracza fabuła.
a łyżką dziegciu i wałkujemy to już któryś dzień z rzędu jest fakt, że we wszystkich kluczowych momentach dla naszego bohatera, dostaje pięscią w nos, bowiem bohater, w którego się wcielam, jest odczłowieczonym debilem.

O ile pamiętam bohater w DM nic nie mówił, a Garrett wygłaszał w trakcie misji kąśliwe uwagi, co było sympatyczne, ale nie miało żadnego przełożenia na interakcję. Z punktu widzenia rozgrywki nie ma to żadnego znaczenia.

Za to Deus Ex był projektowany dokładnie według zasad systemic designu, który się wtedy kształtował. Nawet prezentacja Smitha podaje z niego przykłady Natomiast DX nie jest ani specjalnie dobrą strzelanką, ani skradanką, za to ma fabułę. Świetnie, też tak można, ale to nadal grono graczy dużo węższe niż Dishonored, które jest niemal obsesyjnie nastawione na samego gracza i dowolność grania, dzięki czemu niezależnie od otoczki, fabuły i innych pierdół ma szansę trafić do większego grona odbiorców.

Jasne, nie miałbym nic przeciwko temu, żeby mi Arkane wcisnęło jakiś klon Thiefa, z super klimaciarskim bohaterem gadającym co 5 minut i fabułą rozpisaną na kilomery. Ale staram się patrzeć nieco dalej, niż tylko w obrębie swoich własnych przyzwyczajeń, bo Dishonored dzięki swojej elastycznej konstrukcji ma szansę spopularyzować ten “okołothiefowy” styl grania, czego żaden Thief ani Deus nigdy nie zrobił.

I o to chodzi z klapkami na oczach, o umiejętność wyciągania istotnych w szerszym zakresie wniosków, o myślenie syntetyczne, a nie poziom argumentów typu: coś jest do dupy bo Ci się nie podoba. Jak będę miał ochotę czytać takie nudy, to wejdę sobie na Polygamię albo jakikolwiek inny polski serwis o grach.

Teraz idac dalej - chcesz cos z cyberpunku? - to Gibson i Sterilng,
chcesz lzejsze Space Opery? to popatrz na Resnicka albo Brine czy Hamiltona
chcesz cos hardcorowego? Morgan a moze Reynolds a moze inni

Powiedz dokladnie co cie interesuje to ci doradze

Czytałeś grę endera?

DR.J
“Ile wysiłku to faktycznie nie wiem, natomiast z postów mogę wyczytać jaki jest tego rezultat Wszędzie tylko “ja, ja, ja”, wąskotorówka i perspektywa kończąca się na własnym nosie.”
a ty natomiasdt mówisz w imienia całego bez mała uniwersum (nie licząc oczywiście mnie i całej reszty ludzi którym pomysł nie przypadł do gustu).
z czyjej perspektywy mam pisać? mojego kota? matki? baby w warzywniaka? czy swojej i kilku innych którym pomysł dobitnie się nie spodobał.

“fallout/skyrim” weżmy 100 ludzi którzy grali w skyrima i fallouta i zapytajmy co tam się działo. jeśli 10 z nich odpowie prawidłowo wygrałeś, aczkolwiek jestem stuprocentowo pewien własnego zwycięstwa w takim zakładzie. Fallout, i skyrim to są dobre gry pomimo fabuły, a nie dzięki niej.

“system design (…)” Gdzie ja się zająknałem choć o tym, ze nie podoba mi się mechanika gry? Ani słowa, tylko to, że niemy bohater, utrudnia mi wcielenie się w tę gre, bo mam problem z wcieleniem się w debili. ani słowa narzekań na skradanki, więc wywiady smithów, nic by mi nie dały.

Dalej skądu ciebie, taki kretyńskoakademickie założenie, że jeśli coś w nauce humanistycznej zostało zbadane, to już tak w 100% jest. Czemu naiwnie zakładasz, że jeśli coś jest wcieleniem jakichkolwiek teori, nawet technicznych czy naukowych to już z automatu sukces?

i tak swojądrogą wymieniasz Messiaha, thiefa i deus exa. w żaden z powyżyszch bohater nie był niemy debilem. Garret miał swoje zapatwywania na świat i wszystkie trzy części są jego osobistą historią. dlatego do dziś dzień wspomina sięfabułę i klimat thiefa. Deus ex jest całkowitym zaprzeczeniem tych teori, fabuła zarówno w jedynce, jak i dwójce została tak napisana, że odpowiedni alex lub JC zadają pytania, które gracz by zadałw tym momencie. Deus ex, do dziś dzień bije swoją demokratycznością prawie każda grę z dishonerdem na czele. Dishonored i deus ex, wrzucają cię w świat, w konkretny problem, w konkretną również osobistą sprawę, z tą różnicą że deus ex zakotwicza całkowicie. gdzie hishonored postawił na niejakość, która kłuci się poprostu z historią.

O Falloucie wypisujesz brednie, zwłaszcza tym karaniu gracza za cokolwiek, ale nie mam całego dnia żeby Ci to prostować. Gry Bethesdy też całkiem nieźle operują fabułą generatywnyną, chociaż te najciekawsze elementy znalazłem raczej w Fallout New Vegas, a nie w F3. Skyrim też miał swoje momenty.

Jak masz czas to poszukaj sobie wystąpień obydwu Smithów z GDC i paru innych konferencji, ich materiałów o tym jak projektować skradanki, na czym polega systemic design i tego typu pojęcia, to zobaczysz, że Dishonored jest 100% wcieleniem w życie tych naukowo-technicznych rozważań.

Panowie z Arkane stworzyli rzecz cudownie demokratyczną w swej wymowie, choć to oczywiście nie oznacza, że wszyscy się będą tym cieszyć. Ale w przyszłości będzie się ją wymieniać gdzieś obok Thiefa czy Alpha Protocol. Może z tą różnicą że w Dishonored zagrał ktoś więcej, niż znajomi, babcia i krewni projektantów

Dr J.”Ciekawe że jakoś w Falloucie nikt nie ma z takim bohaterem problemów”

Bo w falloutcie grasz z definicji pozbawionym jakiegokolwiek powiazania ze światem odludnym dziwadłem, większośc gier która pozwala ci dowolnie definiować swoją “postać” za kare zabiera ci możliwość robienia rzeczy, które pozwoliłby Ci się przywiązać do niej, i uniemożliwia ci przywiązanie sięemocjonalne.

Badźmy szczerzy, ile razy w takim falloutcie/skyrim jakakolwiek historia wywoła w nas reakcje większą niż ” oh jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej jakież to przyyykre ;((((( ”
Nie wiem jak u was, ale u mnie żadna. Te gry podobnie jak HF nie jadą na fabule, tylko na klimacie. ja jużnawet nie pamiętam o co chodziło w falllout 3, ale było pustkowie i było fajnie. co sie działo w skyrim? nie wiem, ale był śnieg i smoki i było fajnie. w HF co sięstało? tu pamietam bo jest lepiej sprzężone klimat z fabuła, przewaga shootera nad rpgiem. Było sobie laboratorium i shit happend.
Te gry nie są dobre DLATEGO że gra siętam niemym bohaterem (zresztą w falloutcie i skyrim to nieprawda). te gry są dobre POMIMO tego.

“Natomiast Dishonored idzie radykalnie w drugą stronę, ponieważ daje Ci do ręki zabawki do tworzenia własnego bohatera i większych lub mniejszych historyjek z jego udziałem”
Bzdura, nie tworzysz własnego bohatera dostajesz go. jest nim corvo attano, postać ta ma twarz, ma historie, ma miasto z którego przybyło, ma ważną funkcję w ochroniarza imperatorki, kilkakrotnie sugeruje się, że jest również kochankiem tejż. Historię też tworzymy w mniejszym stopniu bo jest ona już mówiąc krótko napisana. I kiedy jedyną kwestią dialogową w caaaaaałej grze, jaką corvo wypowiada jest, zaiste epickie “daj mi klucz do sejfu” a milczy jak zaklęty kiedy wyłuszcza się plany jego dalszych postepków, lub kiedy ważna dla niego osoba z nim rozmawia (spojler wiec nie powiem kto dokładnie) to jak dla mnie, tworzy się tak zwany dysonans poznawczy

“I przede wszystkim wymaga samodzielności ze strony gracza, im ona jest mniejsza tym mniej on wyciągnie z tej gry, co zresztą widać na przykładzie komentarzy.

Naprawdę nie wiem, jak zadufanym w sobie trzeba być, żeby traktować ten zabieg jako błąd twórców albo wypadek przy pracy. Naprawdę sądzicie, że oni o tym nie pomyśleli i nie dyskutowali nad tym rozwiązaniem całymi godzinami?”

a jak zadufanym trzeba być, by w imię wiary w to, że ktoś włożył w coś dużo pracy obrażać conajmniej mnie i Bernarda? skąd więsz ile, i czego włożyłem w grę? skąd podejrzenie o braku samodzielności jak nie z zadufania właśnie i gloryfikacji siebie samego? To raz. Dwa od kiedy to, ilośc włożonej pracy w coś, implikuje automatycznie sukces? Bo jeżeli o czymkolwiek świadczą komentarze moje bernarda i kilku innych, to o tym, że cokolwiek chcieli osiągnąc, raczej tego nie zrobili.