Nie zgadzam sie co do grywalnosci ma calkiem dobra.

inna sprawa, ze sam baldur posiada dzisiaj grywalnosc na poziomie bliskim zero, widac przywracanie wspomnien do zycia bywa kiepskim pomyslem.

wyszedl juz baldur na ios.

a Pollocka obrazy naleza do tego samego nurtu co gry abstract shooters. polecam taka analogie, sporo wyjasnia.

Dodam jeszcze że skupiałem się na tym momencie w historii gdzie wielu ludzi w obliczu nowoczesności traci kontakt ze sztuką (co jest niekoniecznie prawdą, jak wspominałem wcześniej - w sensie że z tą starsza nie jest tak dobry jak im się wydaję, a nowsza wymaga tylko klucza i minimum wysiłku zazwyczaj), nie wchodząc w niuanse tego jak przebiega interakcja i gdzie w jej przebiegu powstaje coś wartościowego.

@SirMike - ja natomiast czasem nudzę się na twoim podcaście. Macie fajną dynamikę grupy przyjaciół, macie poczucie humoru, jesteście bystre sztuki więc toczy się to z gracją, werwą, biglem, ale czasem gubicie się w detalach i opisujecie gry zbyt szczegółowo, to prawie jak instrukcje z gier drukowane w gazetach 20 lat temu zamiast recenzji Dodatkowo jest to raczej bezrefleksyjne, z pozycji konsumenta produktów, a nie krytyka kultury. Fantasmagieria bywa waszymi antypodami, tutaj co chwilę ktoś się przyznaje że od dawna nie grał i gry go meczą ale w zamian serwuje coś ciekawego, zastanawiającego, czasem mądrego, czasem też głupiego, zdarza się. Dlatego bardzo lubię zarówno Fantasmagierię jak i Forumogadkę, jakoś się tam uzupełniacie.

Jesteś grubiański mówiąc o wymądrzaniu się, to trochę niekulturalne z twojej strony. Na czym polega wymądrzanie się? Jest jakiś ustalony sposób dyskusji o grach w twoim kręgu, od którego odejście jest zdradą ideałów “ludzi ulicy”? Za użycie słowa postmodernizm spada respekt na dzielni?

‘ Haczyk polega na tym żeby narysować to 100 lat temu, jako pierwszy, i zawrzeć w tym oryginalną treść, manifest. ‘

jesli powyzsze jest dla Ciebie definicja sztuki, to skreslasz jakies 99.999% tworczosci ostatnich wiekow, dajesz pstryczka w nos prawie kazdemu artyscie i ograniczasz liczbe odbiorcow do raptem kilku osob. Twoje swiete prawo, tylko z czym zostajesz?

moim zdaniem powinnismy zaczac od zapytania czy odbiorca rowniez jest tworca (w dowolnej dziedzinie, pytanie tylko na jakim poziomie rozwoju).

jesli tak, to ze swojego doswiadczenia bedzie wiedzial, ze praktykowanie danej formy prowadzi do zrozumienia zaleznosci miedzy jej elementami. ze ze zrozumieniem przychodzi mozliwosc uzycia nowej umiejetnosci do realizacji jakis celow i pare innych ciekawych rzeczy. taka osoba nie musi znac historii sztuki, aby w pierwszym lepszym muzeum wykrzyknac ‘fantastyczne jak on to rozwiazal, moge gapic sie godzinami bez znudzenia, inspiracja, emocja, alleluja!’.

Duchamp mial o tyle racje, ze wsrod wiekszosci ludzi (czyt nie-tworcow) brakuje zrozumienia magii zaleznosci. zostaje im czyste porno o dowolnej tresci byle podane w mozliwie czytelny sposob.

nie sluchalem jeszcze podcastu, ale troche zaskakuje mnie, ze ktos z tego grona mogl smiac sie z Herba i Dorothy, skoro sami odnajduja niuanse miedzy jednym i drugim fpsem.

tutaj nie ma zadnej magii, dla swiezego spojrzenia na temat polecam ‘On Intelligence: Jeff Hawkins, Sandra Blakeslee’.

Wytrzymałem pół godziny bo leciało w tle. Lubię Wasz podcast, ale w momencie gdy pojawia się Jules zawsze są kosmiczne nudy kompletnie nie związane z tym czego bym oczekiwał. Nie mam nic do jego osoby, ale nie jestem w stanie strawić jego ciągłego wymądrzania się i filozofowania. Brzmi to mniej więcej tak, że on gada przez 15 minut, a reszta sprawia wrażenie typu “o co temu gościowi chodzi?!” i z grzeczności nie przerywa

btw. Zacny trolling Fredi, zacny.

Ja ze swojej strony przestrzegam przed Total Recall A.D. 2012. Co z tego że Farrell jest lepszym aktorem niż Schawrzenegger, co z tego że efekty są świetne, a świat stworzony dosyć oryginalnie, skoro ostatecznie film jest błahą strzelaniną/pościgiem, na którym zasnąłem dwukrotnie. Treści tam jest na pół godzinki reszta to bezsensowna akcja. Dodatkowo ten ciekawy świat jest jednak tak zrobiony że ma się wrażenie raczej teatru telewizji. Podróżujemy tam i z powrotem przez cały świat, a jest wrażenie że nie wyszliśmy z jednego pomieszczenia. Prawdziwe zresztą, blue box rządzi. Absolutny brak oddechu, odtwórczość i miałkość. Fabuła też gorzej przedstawiona od oryginału, taki absolutny schemat kina klasy B, a może i D. Ze szwarcharakterem tłumaczącym dokładnie swoje motywacje, napuszonymi przemówieniami etc. Fajne są laski (jest zła i dobra, nawet się bija, ale nie mi kisielu) i tła wygenerowane w komputerze.

Nieszczęsna dyskusja o sztuce Tak krótko, bo to dyskusja którą prowadzę regularnie z różnymi osobami, i zazwyczaj nic z tego nie wynika. Sztuka o której mówi Rysław - kunszt wykonania - to mi bardziej podpada pod rzemiosło, albo sztukę jako “umiejętność wymagająca talentu, zręczności lub specjalnych kwalifikacji”, taką jak w zdaniu “sztuką jest oswoić tygrysa”. Naśmiewanie się z modernizmu, abstrakcji, sztuki niefiguratywnej jest często objawem niezrozumienia, albo zasklepienia się we własnych dążeniach estetycznych. Zacznijmy od tego że jeżeli artysta “starodawny”, po bożemu malujący, od portretów i landszaftów, tworzył coś wielkiego, to nie było tylko przedstawienie scenki na sposób reporterski, ale to był pewien zbiór komunikatów, ukrytych treści, cytatów biblijnych odniesień do starożytności, czytelnych tylko w określonym i znanym kontekście. Masa rzeczy całkowicie nieczytelnych dla “człowieka z ulicy” który to ma niby być tym jedynym uczciwym odbiorcą (w przeciwieństwie do spiskujących krytyków i handlarzy sztuki). Zarówno wtedy jak i teraz do pełnego i poprawnego odczytania potrzebna jest specjalistyczna wiedza. Wartość zawsze ustalają jakieś grona luminarzy. “Człowiek z ulicy” także nie rozróżni wybitnego XV wiecznego obrazu, od takiego który jest przeciętny.
Przez stulecia doskonalono techniki, wiernością detalu i maestrią wykonania dochodząc do najwyższych możliwych pułapów. Cios przyszedł ze strony technologicznego przełomu XIX wieku, jaki jest sens próbować dublować rzeczywistość, gdy jest to banałem. Natomiast to co pozostało to sens sztuki, ten bowiem jest ważniejszy od jej nośnika. Kiedy Malewicz robi czarny kwadrat na białym tle, a potem biały kwadrat na białym tle, to coś mówi, choć nie każdy jest w stanie usłyszeć, pewnie więcej niż portrecista jakiejś kochanki jakiegoś króla. Na pewno bardziej zmusza do myślenia. Ja to sobie bardziej cenię. Kunszt zdobienia zostawmy dekoratorom wnętrz.
Może to zrobić każdy? No może, tak jak każdy może wydrukować szczególną teorię względności. To uczyni z niego tylko drukarza - amatora, a nie fizyka. Haczyk polega na tym żeby narysować to 100 lat temu, jako pierwszy, i zawrzeć w tym oryginalną treść, manifest. Kiedy Duchamp chciał wystawić w galerii ten pisuar (ale mu odrzucili i powstało tylko zdjęcie) to właśnie mówił że w sztuce nie liczy się własnoręczne wykonawstwo, ale idea, koncepcja (co jest koncepcja właściwie renesansową), to że dał pisuar a nie stół czy kaktusa - bo chciał wybrzmieć dobitnie i jak widać mu się udało.
Argument o braku umiejętności współczesnych twórców jest poniżej pasa. Oni startują w innej dyscyplinie. Nie można zarzucać kierowcom formuły 1, że nie są dżokejami. Talenty rodzą się takie same, po prostu nikt ich nie rozwija w kierunkach które są martwe. Powstaję czasem dzieła realistyczne, ale przeważnie tak mizernej jakości, jak mizernej jakości są cygańskie wille w porównaniu do arcydzieł architektury renesansu czy baroku. Wynika to z prostej rzeczy, najbardziej utalentowani ludzie robią co innego. Stawiają kreski, robią plamy, czasem nawet kupę. Bo tam mają coś do powiedzenia dla ludzi którym chcą to powiedzieć.