I korpo-szczury narzekaja ze 150% to za malo… smutne i tyle.

No coz… ciezko komentowac ten news. W sumie to bardzo smutne jak sie swiat gier i rynek gier zmienil…

http://www.youtube.com/watch?v=TQt8xQqy95k

a tomb - jako brand - jest juz mentalnie zuzyty, zepchniety do roli kolejnego action mana (swietne porownanie ze strony Benka). serio, z zestawem tagow ‘cycki’, ’skakanie’ i ’strzelanie’ duzo nie da sie zrobic, dlatego chwala autorom za starania

Nadal nie chcesz przyjąć do wiadomości, że kontekst ma ogromne znaczenie, podobnie jak sposób prezentacji. Próbujesz spiąć to jakąś jedną “klamrą moralną”, nie wiadomo za bardzo w jakim celu. Oczywiście, że wcielanie się w postacie nietuzinkowe i złe, takie jak zabójca czy złodziej, jest szalenie wciągające, ale to nie ta sama rola, co młoda nieśmiała pani archeolog na początku swojej kariery - przynajmniej to próbuje nam się wciskać w warstwie narracyjnej. Plus nawet w Hitmanie przemoc jest przerysowana, można do niej nabrać dystansu i jest w niej sporo elementów czarnego humoru. W TR warstwa audiowizualna jest super poważna, a mechanika i rozgrywka wprost przeciwnie. Czy takie zabiegi mają prawo podnosić pytania o bezguście i zdezorientowanie twórców? Moim zdaniem mają.

Okrucieństwo w TR ciężko znieść, bo mamy konwencję “gritty reboot”, odniesienie do naszego świata i “realistyczną” grafikę i animację - mechanikę i rozgrywkę już nie. Ponadto z pomocą fabuły twórcy próbują nam wmówić, że Lara jest człowiekiem z krwi i kości, który dorasta, dostępuje przemiany itd., podczas gdy w rozgrywce są prostackie Gearsy z dodatkiem Metroidvanii. Co jak co, ale ja tam nie lubię, gdy wciska mi się taki kit i traktuje jak kretyna, licząc że to łyknę. Btw. kolejna cegiełka do kolekcji głosów na “nie”, aczkolwiek w tym przypadku to było jakby do przewidzenia: http://www.escapistmagazine.com/videos/view/zero-punctuation/7025-Tomb-Raider

Swoją drogą, ostatnio usiadłem wreszcie na dłużej do Hitmana Absolution i nawet ta gra jest mniej brutalna w swojej prezentacji od TR.

Ja nie mam dysonansu, potrafię oddzielić fabułę od rozgrywki. Ciężko jest tego nie zrobić w takich grach jak Uncharted, Far Cry, Grand Theft Auto, Bioshock, Half-Life itp. Choć trup ściele się gęsto, to wiem, że nie gram seryjnym mordercą (wbrew “materiałowi dowodowemu”) i potrafię cieszyć się fabularnymi wstawkami, które od akcji są oderwane.

Może mamy problem ze zbyt realistyczną grafiką, bo to już nie sprite’y, ale rzeczy powoli przekraczające “uncanny valley”. Stąd tak łatwo przywołuje się filmy, które z reguły są wielokrotnie krótsze od gier i nie mają “zapychaczy” w postaci rozgrywki. Trudno wymagać od filmów przygodowych takich “Indiana Jones”, że przez 90% filmu główny bohater będzie rozprawiał się z nazistami, a przez 10% rozmawiał i rozwiązywał zagadki. Nie wykluczam jednak, że małe studia, twórcy niezależni, będą eksperymentować. The Walking Dead wpisuje się właśnie w taka interaktywną opowieść, która tylko momentami oddaje na pada i każe zabijać.

To nie dysonans, ale klucz. Może petycja, aby każda gra stosowała się do reguł “Drużyny A”? Chcecie, aby w grach bohaterowie używali gumowych kul, strzałek ze środkami nasennymi, i co najwyżej łamali kręgosłupy, ale bez zabijania? Albo żeby każdy bohater był szaleńcem, mordercą, który w każdej linijce dialogu podkreśla swoją żądze krwi, stąd zabijanie tysięcy ludzi nie powoduje dysonansu ludonarracyjnego? Ja tego nie chcę, nie chcę tylko gier w stylu Manhunta, czy Hotline Miami, gdzie okrucieństwo jest całkowicie uzasadnione, albo w stylu Batmana, gdzie w myśl kodeksu człowieka nietoperza, wszyscy są obezwładnieni, a nie pozbawieni życia.

Ciekawe jest to, że ta dyskusja pojawiła się w kontekście Tomb Raidera, gdzie naprawdę zabijania jest dużo mniej (choć są bardzo krwawe momenty) niż w innych podobnych grach. Niemniej temat jest ciekawy i być może najbliższe lata przyniosą rewolucje, a strzelanki przestaną być dominującym gatunkiem. Życzyłbym sobie tego bardzo.

A jednak to samo w grach- które de facto są strzelaninami na maksa - czyli Uncharted i Tomb Rider przeszkadza. I nie wyglupiajmy sie ze w któreś z tych gier jest dojrzała i piękna fabuła.

Problem by był, gdyby taki Indiana Jones musiał się zatrzymać co 5 minut i zabić z 50 przeciwników, żeby film ruszył dalej. Widziałeś Drive? Ile tam było trupów przez cały film? Pewnie mniej niż 10. A film jest dojrzały, brutalny i emocjonujący. Gdyby padło w nim 900 trupów to już by nie był tak dobry. Gra o podobnym scenariuszu musiała by użyć mnożnik trupów x10.

W grach nie ma wyboru. Chcemy opowiedzieć dorosłą historię (albo nawet rozrywkową). Mamy piękny scenariusz pełen doskonałych dialogów i moralnych dylematów. A potem i tak musimy władować w to jatkę. Bo nie ma jak inaczej gracza zabawić, który chce grać.

Ja widzę ten problem im bardziej gra w zamierzeniu ma przypominać właśnie film (jak na przykład w serii Uncharted). No i kiedy bohater ma być w zamierzeniach sympatyczny (jak Nathan Drake), a nie jest jakimś ostatnim zakapiorem.

Miałem identyczne uczucie grając w Uncharted 2. Po prostu w tego typu grach rozdźwięk między mechaniką a fabułą aż boli. Gramy seryjnym mordercą, który ma na koncie kilkaset ofiar, a w przerywnikach sprzedaje nam się czułego faceta, albo babkę, co nawet muchy nie skrzywdzi. A zabójstwo staje się nagle wielkim dylematem.

Zaczyna to w grach przeszkadzać w momencie gdy tytuły są coraz bardziej realistyczne i w sposobie opowiadania historii zbliżają się do filmu.

Po prostu masowe zabijanie jako jedna z głównych mechanik do gier typu “nowe kino przygody” nie przystaje. Inna sprawa, że w tym momencie nie widzę, żadnej mechaniki, którą można by to było zastąpić (ewentualnie skradanie). Pora na coś nowego.

Generalnie Judym wg mnie nadaje sie tylko do kącika kulturalnego, bo tam najbardziej pasują jego wydumane i dogłębne analizy.

Szkoda jedynie, że Dr Judym używał zbyt wyszukanego słownictwa przy omawianiu najnowszej odsłony Tomb Raidera i przez to główny, nieletni fan fantasmagierii (a nawet i psx) pewnie mało co zrozumiał

A w temacie- zgadzam się z Benkiem, przytoczony przykład z kinem dobitnie obrazuje, jak niedojrzałe jest to nasze hobby (czemu winni jesteśmy my sami po części). Nie sądzę, by kiedykolwiek ten stan rzeczy się zmienił- w końcu już teraz średnia wieku gracza na Zachodzie to ok. 26-28 lat, więc per definicja jest to odbiorca dojrzały, przynajmniej wg metryki.

Najwyraźniej po prostu gracze nie oczekują od gier doznań równych sztuce wysokiej. Ci bardziej świadomi wiedzą, że oprócz psx, ps2, ps3 jest jeszcze masa innych “rozrywek” i w zależności od stanu ducha wybierają albo wyjście do teatru, albo 120″ projektora a na nim Black Ops II.

Z CO2 jest taki problem że naturalna emisja choć wielokrotnie wyższa, jest zbilansowana, a człowiek produkuje nadwyżkę która zmienia układ. Temperatury się mierzy nie przez szwagra i kolegę, tylko porównuje temperatury średnioroczne, a te biją kolejne rekordy.

Damianie, jeśli myślisz po polsku to nie “tomb rajder” tylko “Hiena cmentarna”!