Ja uwazam, ze ta gra w pelni zasluguje na nazwe bioshock. Od teraz ta nazwa to pewna idea, zawierajaca pewne uniwersalne wartosci, do ktorej mozna dobudowywac rozne swiaty - cos a’la far cry, czy serie jrpgow (final fantasy, dragon quest).

Co do architektury, to tak wiele tych gier nie mamy, a dla przeciw wagi jest np. seria Assassin’s Creed. Chcialbym, ze ktos kolejny raz zrobil gre z otwartym swiatem w Paryzu Saboteur byl calkiem niezly.

BI skończyłem i po finale pomyślałem dokładnie to co Piotrek powiedział na koniec odcinka. “Całe to zbieractwo jest nie ważne bo liczy się opowieść”. BI w warstwie rozgrywki ma moim zdaniem masę wad (śmietnikowe zbieractwo, duża ilość wigorów, które są bezużyteczne, skyline, jako bezużyteczny bajer itp),ale większość można skwitować tak - wszystko zależy od Ciebie graczu. Nie trzeba latać po śmietnikach (ulepszenia nie są potrzebne, ja kupowałem tak naprawdę tylko trochę amunicji, tym bardziej,że całą grę skończyłem z karabinem maszynowym w ręku), nie trzeba używać wigorów i korzystać w walce z szyn. Ale w przypadku zbieractwa, bez wałęsania się po mieście tracimy sporo z klimatu opowieści. Opowieści, która jest tu sednem. Moim zdaniem skupienie się na punktowaniu śmietnikowych kanapek, albo rozprawy o dekolcie Elizabeth są łatwe, ale głupie, bo nie o tym jest ta gra. W ogóle w tym tytule mam wrażenie bardzo dużo zależy od gracza i tego na ile się zaangażuje w historię. Jeżeli dasz się porwać fabule to skłoni Cię pewnie do refleksji na tematy rasizmu, religii, fizyki kwantowej i polityki, a przy tym pozostanie świetną rozrywką. A jak Cię to nie interesuje to dostajesz olschoolową arcadową strzelankę z naprawdę sporymi możliwościami zabawy. Czy to jest arcydzieło? Pewnie nie, ale zdecydowanie jeden z ciekawszych tytułów w jakie grałem. A takie sceny jak choćby ta z gitarą (moja ulubiona w całej grze) zostaną mi w głowie na zawsze.

Gry nie przeszedłem, ale tez tam nic nie widzę ze steampunku. To właśnie wariacja retrofuturyzmu, pewien ogólny sposób mieszania epok technologicznych.

Jeśli chodzi o wizualia, są super no i wpasowują się w kontekst, historię, są takie jakie mają być, nie mam do nich zastrzeżeń w kontekście tej opowieści. Jednak szerzej patrząc bardzo nudzi mnie ten anglosaski przechył w przemyśle growym. Ten obecny tutaj amerykański neoklasyscyzm, ten obecny w wielu grach “wiktoriański duch” miast odzwierciedlający się w architekturze. To wszystko jest bardzo biedny i ubogi repertuar. Anglia i jej byłe/podówczas obecne kolonie to zadupie architektury. Na kontynencie działy się wspaniałe rzeczy, wszystko co najcenniejsze i najbardziej odkrywcze. Zarówno w bobmbastycznych i rozbudowanych jak nigdy wcześniej, epigońskich różnych stylach neo (romańskim, gotyckim, renesansowym, brakowowym, klasycystycznym), a później secesji, rożnych miksach eklektycznych, także czerpiących z innych kultur pozaeuropejskich, a kończąc wszytko wykluwającym się modernizmem. To jest ocean stylistycznego dobra, a w grach mamy ułamek tego, wzorowany na prowincjonalnym anglosaskim wykonaniu.