Chodzi o luzackie siedzenie z padem z dziewczyną od czasu do czasu (ale jak wciągnie [jak wspomniany Rayman Legends] to tylko lepiej ).

RL to było dla mnie olśnienie (nie graliśmy w Origins - i tu pytanie, czy warto wracać do tej części jeszcze [trochę rzeczy do odblokowania w RL nam zostało, ale niewiele plus chcemy czegoś nowego]) i typowe 10/10.

Pozdrawiam i liczę na Was

ciekawy komentarz. Co do Idy - wszystko, co myślę o tym filmie napisałem tu: https://konczalski.wordpress.com/2015/02/17/ida/

Natomiast co do długich gier, zgadzam się z Twoją opinią. Jednak długa gra, nie znaczy przeciągana na siłę, tylko właśnie długa, pełna contentu i dająca swobodę graczowi, by mógł pławić się w jej świecie lub przelecieć błyskawicznie przez główny wątek fabularny. Pewnym ideałem w tym względzie jest dla mnie Oblivion. Oto główny wątek fabularny był stosunkowo krótki i można było go spokojnie “odhaczyć” i już. Natomiast potęga tej gry kryła się w misjach pobocznych, kampanniach poszczególnych gildii, które nie tylko były dłuższe ale i o wiele ciekawsze, niż główny wątek fabularny. Gra miała tez wg mnie swoisty klimat, którego zabrakło w Skyrim. Być może także przez muzykę Oblivion tak na mnie zadziałał. Szum liści drzew na wietrze, przestrzenie… tego w jakimś sensie mi zabrakło w Skyrim, którego świat wydawał mi się po prostu wykreowany, zrobiony z pieczołowitością i dbałością o detale, ale jednak wykreowany na potrzeby kolejnego blockbustera. Oblivion w tym względzie zdawał się produkcją znacznie bardziej romantyczną

Podsumowując ten przydługi komentarz. Zgadzam się, że dobra gra może nawet trwać 10 godzin. Wszystko zależy od sposobu prowadzenia akcji. Jednak ja kocham długie gry, w których twórcy potrafią umiejętnie rozłożyc akcenty, prawie 50 godzin w Zelda Twilight Princess było misttrzowskiem przeżyciem, w którym długość gry w ogóle nie była odczuwalna

O ile Ida jest bardzo dobra, to Miasto uważam za Genialne. Bałem się że to będzie jakiś taki produkcyjniak rodem od tych rożnych grup rekonstrukcyjnych organizowanych przez dziwaków, a okazało się ze jest to dojrzała wypowiedz artystyczna, oryginalny punkt widzenia. Film przeszedł moje wszelkie oczekiwania. Jedyne do czego mógłbym się doczepić to pojedyncze sceny i dialogi sprzed wybuchu powstania w których gra wydawała mi się odrobinę teatralna.
Wszystkie te elementy które są krytykowane, jak sceny miłosne, dobór muzyki, rwany i mocno zindywidualizowany sposób w jaki widzimy powstanie (po prostu z perspektywy konkretnych osób wraz z ich przeżyciami, w tym emocjonalnymi, a nie ahistoryczny “przegląd wszystkiego”) dobrze służą do zbudowania spójnego przekazu. Nie zostały użyte przypadkowo, a w sposób przemyślany. Wpisuje się to też w poetykę jaką sobie wykształca Komasa. Po prostu kino autorskie.

Osobiście zgłosiłbym do Oskara Miasto (pytanie czy można odpowiedzialnie w sierpniu zgłaszać film który skończono montować we wrześniu). Zgłosiłbym i źle bym zrobił. Jak się okazało Oskara zdobyła bardzo dobra Ida, a Miasto zapewne nie zdobyłoby nawet nominacji, będąc z góry skreślone jako lokalny patriotyczny bzdet.

Nie podniecajcie się tak tym oderwaniem złych elit od dobrego społeczeństwa. Dobre społeczeństwo od Miasta wolało Bogów, a ostatnio najlepsze otwarcie kinowe w Polsce od 1989 miało 50 twarzy Greya.

Ja jestem też graczem z dużym stażem i marze o świetnych grach trwających kilka godzin. Długie gry, nawet świetne, zaczynają mnie nudzić. Mówię o grach z jakąś narracją, samochodówki czy World of Tanks to trochę coś innego. Może mówię to dlatego że ostatnio ukończyłem parę tytułów po kilkadziesiąt godzin, ale naprawdę, wolę żeby dobra gra skończyła się w odpowiednim momencie, a nie była przeciągana w nieskończoność, aż zacznie mnie w końcu męczyć. Często jest tak że sam się z sobą biję czy warto dokończyć, czy rzucić w diabły i potem żałować. Idealna gra powinna zostawiać w lekkim niedosycie.

Oby tak dalej!

Największą wartością podcastów o grach jest fajna, lubiąca się i zrelaksowana ekipa - dla niej właśnie słucha się podcastów np. Fantasmagieria, Now Playing i nieistniejący już Hollywood Saloon.

Pożegnaj Julesa, gdyż ewidentnie jest na pay-rollu MS, 50% jego opowieści to PR, ale co ważniejsze słychać, ze się zwyczajnie nie lubicie - w takim składzie podcast upadnie.

Pozdrawiam