Ochoczo zabrałem się za jej przerabianie tak, by gameplay zamiast zjadania kolejnych cyferek przypominał pojedynek laserowych motocykli z filmu “Tron”. Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było napisanie trzech zdań wprowadzenia, które przedstawiały zarys świata przyszłości, w którym takie zabawy są rozrywką dla mas. Kiedy jeden z graczy doprowadzał drugiego do kraksy, pojawiał się napis “klonowanie w toku… przenoszenie świadomości do nowego ciała…” itd. Miałem może ze 12 lat, ale ten bzdecik w QBasicu, w którym 95% kodu nie było mojego autorstwa, był na swój sposób produkcją ambitną. A to dlatego, że starałem się stworzyć dla gracza głębsze doświadczenie przebywania w alternatywnym świecie - nawet jeśli składał się on wyłącznie z kolorowych kwadracików. A wystarczyłoby zablokować wężom końcówki ogonów, i skasować pojawiające się na ekranie cyferki - gameplay a’la Tron byłby gotowy.

Na tym przykładzie próbuję pokazać co według mojego widzi mi się stanowi o tym, czy gra jest ambitna. Wykraczanie poza to co konieczne dla gameplay-u, tworzenie otoczki - nie tylko fabularnej - dzięki której ma się poczucie obcowania z innym światem. A jeśli gameplay jest ograniczony, to niech chociaż gracz odniesie wrażenie, że ma doczynienia tylko z małym wycinkiem złożonej i wielkiej alternatywnej rzeczywistości. To dzięki takiemu podejściu takie gry jak Fallout są wielkie a zapomina się o grach takich jak Gorasul… Gora-co? Chyba niewielu pamięta.

Gracz to na ogół niepoprawny eskapista. Najambitniejszą rzeczą, jakiej moim zdaniem może podjąć się developer, to zapewnić mu miejsce do którego będzie chciał się przenosić.