Fantasmagieria - Podcast 209 - “Edycja startowa”
Takiego szaleństwa jak na premierze Diablo 3 nie pamiętają najstarsi posiadacze Atari 2600. Tysiące fanów zbitych, zagonionych jak owieczki na rzeź, czekało, bawiło się, ba celebrowało nadejście po dwunastu latach kontynuacji przygód dzielnych śmiałków chcących unicestwić pana piekieł. Niestety nie mogłem być na tej fecie, która mimo trudności i kiepskiej organizacji ostatniego etapu, tj. wpuszczaniu do sklepu, wyglądała niemal jak koncert rockowy. Na szczęście w Internecie można znaleźć mnóstwo relacji, także wideo, więc czuję się prawie jakbym tam był. Atmosferę sielanki psuła tylko niefrasobliwości Blizzarda, który postanowił przyoszczędzić na serwerach do autoryzacji.
Diablo 3 w tym momencie jest grą mogącą poszczycić się najbardziej kuriozalnym systemem drm blokującym zabawę pojedynczemu graczowi. W premierową noc nikt nie mógł zagrać i do historii przejdzie Error 37 jak swego rodzaju wyciągnięty środkowy palec w kierunku milionów osób, który zamówili grę przed premierą.
W odcinku oczywiście rozmawiamy o Diablo 3, ale już na wstępie uprzedzam, graliśmy tylko w edycję startową, nie da się w ten sposób wyrazić pełnej opinii, więc są to nasze pierwsze, ogólne wrażenia. Zmiany w stosunku do Diablo 2 są zauważalne, zrezygnowano z pewnych rozwiązań, inne uproszczono, niemniej zostawiono to co najważniejsze i prawdopodobnie tylko najbardziej zagorzali zwolennicy poprzednich części będą narzekać. My nie zapominamy, gdzie ludzie naprawdę odpowiedzialni za Diablo 1 i 2 teraz pracują i w tym kontekście wspomnimy o Torchlight.
W kąciku kulturalnym o męskim kinie, czyli przede wszystkim indonezyjski film sensacyjny Raid, oraz Dorwać Gringo, najnowsza produkcja Mela Gibsona, w której poznajemy uroki i folklor meksykańskiego więzienia.
Zapraszamy do słuchania i komentowania!
Miesięczny urlop robi swoje. Tak nam brakowało nagrywania, że jak już siedliśmy to nie mogliśmy skończyć. To co prezentujemy, to o ile się nie mylę, najdłuższy odcinek Fantasmagierii od zarania dziejów (których punktem zwrotnym, oczywiście, było powstanie naj-podcastu).
Dzień dobry wieczór. Słuchając ścieżki dźwiękowej z Blur, zastanawiam się od czego zacząć. W tym momencie odcinek jest już zmontowany, a ja nawet nie wiem jaki tytuł wybrać. Oczywiście, kiedy czytacie te słowa, jasne jest, iż to kwestia nieaktualna, niemniej w tym momencie czasu i przestrzeni nie pozwala mi zebrać myśli. Zanim wpadnę na jakąś absurdalną frazę lub wybiorę cytacik z nagrania pozwolicie, że pokrótce opiszę co można znaleźć w odcinku.
Kiedy pogoda nie dopisuje, a wakacji nie spędzacie z Krzysztofem Ibiszem zajadając się mięsnym jeżem, najlepiej zapuścić najnowszy odcinek Fantasmagierii i się zrelaksować.
Już miała spokojnie minąć niedziela, a tu proszę, nowy odcinek podcastu, a że późno, to przechodzę od razu do rzeczy.
Czasami się zdarza, że siła wyższa nie pozwala nagrać nowego odcinka, nawet w najgorętszym dla graczy okresie, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. W dwóch ostatnich odcinkach musiałem odrąbać tępym tasakiem część lub nawet całość kącika kulturalnego. Robiłem to z ciężkim sercem, gdyż rozmowy były ciekawe, ale rozciągnęły się nam na takie kilometry, że audycja musiałaby trwać dwie i półgodziny. Obiecałem sobie wtedy, że wykorzystam te fragmenty w specjalnym wydaniu i oto jest, odcinek w stu procentach kulturalny.
Spore opóźnienie, ale wynikające z dość prozaicznej sprawy. Czy nagrywać często, niegrając, czy grać i rzadziej nagrywać? Czasu ostatnio mało, a właśnie wchodzimy w okres babyboomu gier AAA. Co tydzień wychodzi gra - pretendentka do tytułu produkcji roku. Już w piątek Batman: Arkham City i wygląda na to, że nowy gacek jest tak dobry, albo nawet lepszy niż Arkham Asalum. Brawo! Nie o niej jednak w tym odcinku.
Kącik kulturalny: 
Pierwszy tytuł to 
Drugą książką, która całkiem przyjamnie zajęła mi kilka wieczorów jest