Fantasmagieria - podcast o grach wideo.

Majowa ofensywa Playstation Plus nie umknęła naszej uwadze i nie omieszkaliśmy skomentować zapowiedzi wrzucenia do ramówki, za darmo w ramach usługi, gier Hitmana: Absolution i Catherine. Podobnymi akacjami Sony sprawia, że puszczamy w niepamięć “awarię” PSN z 2011, jednocześnie wysoko podnosząc poprzeczkę Microsoftowi, który choć na razie nie musi, może z czasem zrewidować Xbox Live i z nową generacją dorzucić coś więcej niż wbudowanego skype’a.

W odcinku dużo rozmawiamy o tym w co ostatnio graliśmy. Kilka z tych tytułów ma już swoje lata, np. Heavenly Sword, Singularity, czy Dead Island, ale nadal dostarczają dużo świetnej zabawy. Ciekawa sprawa (choć nie nowa) wiąże się z cyfrową edycją Motorstorm Apocalypse, gdzie ze względu na polityczną poprawność z trybu fabularnego wycięto wszystkie filmy przerywnikowe. Mimo, że granie bez kontekstu jest możliwe, jest to swego rodzaju ewenement.

Prawie połowę odcinka zajmie jednak rozmowa o krytyce Bioshocka Infinite w mediach i kilka naszych dodatkowych spostrzeżeń dotyczących jej niefabularnych elementów. W rozmowie nie poruszamy nic co można uznać za zdradzanie zwrotów akcji, więc osoby, które jeszcze gry nie przeszły nie mają się czego obawiać.

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty ósmy odcinek podcastu

Zanim przejdziemy do dania dnia czyli dyskusji na temat Bioshock Infinite, pozwolimy sobie skomentować smutną informację dotyczącą zamknięcia studia LucasArts, które po 30 latach i wydaniu całej masy kultowych tytułów padło ofiarą własnej stagnacji i miecza Damoklesa dzierżonego przez Disneya.

Kilka chwil poświęcimy nowemu Thiefowi, którego kolejny zwiastun ujrzał światło dzienne. Zastanowimy się dla kogo przygotowywany jest ten restart serii.

W części “W co ostatnio grałeś?” o smutnej przygodzie z Resident Evil 6. Capcom zrobiło takie coś co stanęło rozkrokiem na płocie i ciężko powiedzieć czy to jeszcze survival horror, czy może gra akcji na modłę Call of Duty. Trudno ten tytuł polecić nawet weteranom serii.

Takich dylematów nie nastręcza Bioshock Infinite. Przyznaję, powoli traciłem wiarę w Kena Levine’a i byłem przekonany, że po tym jak zobaczyłem Dishonored studia Arcane,  twórca oryginalnego Bioshocka nie może stworzyć czegoś lepszego i zaskakującego. Cieszę się, że bardzo się myliłem. Podniebne miasto Columbia i jej mieszkańcy to niesamowita pocztówka - skansen przełomu XIX i XX wieku, a do tego idealne, bezkompromisowe, nieprzesłodzone przez poprawność polityczną tło do fantastycznej historii, której finał zapada w pamięć na długo po napisach końcowych. Rozmawiając o przygodach Bookera DeWitta i Elizabeth skoncentrujmy się na wszystkich tych intrygujących elementach, ale bez zdradzania finału opowieści, który trzeba samemu przeżyć.

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty siódmy odcinek podcastu

Kiedy wszyscy zagrywają się w Bioshock: Infinite wychwalając ją pod niebiosa, my spokojnie zabieramy się za równie ciekawe tytuły, np. kwestionującą prawa fizyki grę Dead or Alive 5, sympatyczną przygodówkę Deponia, czy logiczną Scribblenauts. Nie zapominamy także o dodatku do StarCraft II. Perypertie Kerrigan w Heart of the Swarm może nie wciągają jak brazylijskie telenowele, czy “Pięćdziesiąt twarzy Greya”, ale przecież nie o fabułę tutaj chodzi. Najważniejsza jest rozgrywka i tu w kampanii dla pojedynczego gracza, a także w trybie gry wieloosobowej wprowadzono wiele zmian skrojonych pod obecnie panujące trendy.

Kilka słów powiemy też o Pyrkonie i perypetiach prelegentów postawionych w trudnej sytuacji. Padnie słówko lub dwa o “Grze o Tron” i półtony dygresji.

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty szósty odcinek podcastu

Oficjalnie zaczynamy gorący miesiąc premier. W zeszłym tygodniu przywitalimy kolejną część gry, która zwykle słynie z doprowadzania do łez właścicieli pecetów, niegotowych wydać fortuny na najlepsze karty graficzne i procesory. Po tym jak całkiem nieźle udało się Crytekowi zoptymalizować CryENGINE w części drugiej, w trójce postanowili wrócić do korzeni i wydać grę, która w wymaganiach sprzętowych ma: high-endowy komputer z 2018 roku. Trzeba jednak podziękować Cevatowi Yerliemu, że w przeciwieństwie do Futuremark Corporation, przynajmniej stara się robić swoje benchmarki grywalnymi. Niemniej, Crysis 3 wygląda świetnie, nawet na średnich ustawieniach czy na poczciwych konsolach. Z odcinka dowiecie się co myślimy o samej rozgrywce.

W drugiej części pojawią się mechy. Od jakiegoś czasu sieciowa gra Hawken weszła w fazę otwartej bety i teraz każdy może przekonać się jaką frajdą jest kierowanie potężnym pudłem ze stali, pełnym siłowników hydraulicznych, uzbrojonym w wyrzutnie rakiet i ciężkie karabiny maszynowe. Gra odchodzi od tradycji Mechwarriora i nie stawia na symulację, tylko na dynamiczną, czystą rozgrywkę zręcznościową. Hawken jest darmowy z mikropłatnościami. Śpieszę zapewnić, że w grze nie wygrywa grubszy portfel, ale zaangażowanie i umiejętności.

W części ostatniej kącik “retro” czyli Hitman: Rozgrzeszenie i Uncharted: Złota Otchłań. Prawie same pozytywy mamy do powiedzenia o tych “starociach”, m.in. podkreślamy realizm, kiedy Agent 47 nie może schować w szafie więcej niż paru ciał.

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty czwarty odcinek podcastu

Sezon polowania na następną generację konsol można uznać za oficjalnie rozpoczęty. Tak, dopiero teraz, gdyż trudno z czystym sumieniem nazwać Wii U tworem na miarę drugiej dekady XXI wieku.

Sony postanowiło nie popełniać drugi raz grzechu spóźnialstwa i 20 lutego na specjalnej konferencji zaprezentowało pierwsze konkretne informacje o PlayStation 4. Dowiedzieliśmy się m.in. jaką architekturę będzie miała nowa konsola, jak chcą wykorzystać kupiony za grube miliony Gaikai i przede wszystkim jakie będą gry.

To oczywiście nie kończy spekulacji, bo na kolejne konferencje zostawiono takie smaczki jak wygląd PS4. W każdym razie, pałeczka teraz w rękach Microsoftu i już nie mogę się doczekać co nam chcą sprezentować inżynierowie z Redmond.

W odcinku komentujemy konferencje PlayStation Meeting, mówimy co myślimy o nowej konsoli, ewolucji dualshocka oraz dzielimy się wrażeniami po demonstracji next-genowych gier.

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty trzeci odcinek podcastu

Ostatnie tygodnie mijają pod znakiem szczucia. Drażnią nas twórcy-kokietki kilkudziesięciosekundowymi animacjami, które oprócz emblematu, loga, migawki z rozgrywki, nie niosą ze sobą żadnej wartości informacyjnej. Oczywiście, gdzieś tam później podekscytowani hypem jaki wytworzyli, puszczają parę i w absolutnych superlatywach, rozpływają się nad rewolucjami jakie zamierzają wprowadzić. A czasami rzuci się tylko datę i patrzy jak gracze wyrywają sobie włosy z głowy, popadając w matnię szaleństwa spekulacji. To nic dobrego, lepiej to ignorować i skoncentrować się na masie świetnych gier, które już wyszły i tylko czekają aż się nimi zainteresujemy. Nie zaprzeczę jednak, że przygody Jakuba Wędrowycza, eee… Ethana Cartera chciałbym poznać bliżej.

W odcinku, tak pół na pół, rozmawiam o nowych i starych grach. W tej pierwszej grupie znajdą się: przygodówka The Cave, która tak samo bawi jak i irytuje, oraz Dead Space 3, iteracja mojego ulubionego, kosmicznego survival horroru (nie jest ich wiele w tym gatunku) z dużo większa domieszką gry akcji niż poprzednio.  Na szczęście nie taki diabeł straszny jak go malują, a przygody Issaca Clarke’a nadal przyprawiają o dreszcze i powodują szybsze bicie serca, bo jak wiemy w kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku.

Ta druga grupa to Clive Barker’s Jericho [czyt. klajw barker - a nie jak w podkaście kliw) i Red Faction: Guerrilla. Symbole mojej kupki zaległych tytułów. Gra sygnowana nazwiskiem mistrza horroru mocno się zestarzała i choć nadal jej okultystyczny klimat wciąga, to mamy wyraźny dowód na to jak mocno gry wyewoluowały przez ostatnie 6 lat. Za to rekomendować Red Faction nie muszę. Jedna z najlepszych sandboksowych gier tej generacji. W żadnej innej grze demolka nie sprawia takiej przyjemności.

Zapraszam do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty pierwszy odcinek podcastu

Miesiąc styczeń stoi pod znakiem transferów roku - przetasowań na stołkach redaktorów naczelnych. Tag #zmiany to takie puszczone oczko, memik krążący po twitterach i fejsbukach osób związanych z branżą. Jest fajnie. Niestety nie dysponujemy bilionami złotych, więc na transfer pozwolić sobie nie możemy, ale na wypożyczenie dobrego zawodnika raz na jakiś czas owszem. Dlatego w tym tygodniu gościmy Tomka Pstrągowskiego z podkastu “Nieczyste zagrywki“.

W odcinku porozmawiamy o upadku THQ i o tym czy powinniśmy płakać po pożarze lasu, a może cieszyć się, że będzie miejsce na nowy zagajnik. Rozmowa w sposób zwyczajowy płynnie lawiruje, popada w dygresje. Jak zwykle poruszymy ważkie dla graczy tematy, np. brak innowacji, konflikt na linii twórcy - menadżerowie, czy problematycznie mieszanie poważnych historii z niepoważną rozgrywką. I więcej!

Zapraszamy do słuchania i komentowania!

Ściągnij dwieście czterdziesty odcinek podcastu

Kiedy spotkaliśmy się w wirtualnym studiu tydzień temu, nikt nie spodziewał się, że zejdzie nam ponad trzy i półgodziny. Nagranie podzieliśmy więc na dwie części i właśnie teraz nadszedł czas, aby zaprezentować resztę.

W odcinku przede wszystkim komentujemy ciekawostki technologiczne z targów CES (Consumer Electronic Show), które odbyły się tydzień temu w Las Vegas. Spieszę uspokoić, że koncentrujemy się tylko na tych interesujących graczy, więc nie zająkniemy się nawet na temat inteligentnych pralek czy lodówek. Będzie o nowej konsoli przenośnej od Nvidii, ploteczkach dotyczących Steamboksa, spekulacjach na temat PS4 i technologii 4K, itp.

W kąciku kulturalnym o Hobbicie i nowych wynalazkach w kinie. Nie wszystkim pasuje każda nowinka, wiele osób nawet szczyci się, ba, hipsteryzuje, stwierdzając, że 3D jest do bani i wręcz powinno się przestać kręcić w tej technologii. Temu poglądowi mówię stanowcze nie. Ciekawe jednak jaki będzie los produkcji wyświetlanych w 48 klatkach na sekundę…

Na koniec słów kilka o Bollywood i kolumbowskim odkryciu nowego świata kina.

Nikogo nie trzeba przekonywać, że hinduska kinematografia jest specyficzna i raczej nie podejdzie każdemu, ale czy ignorując ją coś nas nie omija?

Kilka lat temu świat zachodni zachłysnął się “Slumdogiem. Milionerem z ulicy”. Nie był to jednak typowy przedstawiciel “gatunku” i raczej przypominał zachodni film, wyróżniający się tylko miejscem akcji i bohaterami. Pewnie dlatego publiczność po eksplozji fascynacji tak szybko zapomniał o bollywoodzie i całość raczej wyglądała na sezonową modę. Warto jednak zobaczyć co dla przeciętnego kinomana, chcącego się po prostu rozerwać, mają do zaoferowania hinduscy twórcy.

To co mnie urzekło w Bollywood, to bezpretensjonalne komedie sensacyjne, gdzie zjawiskowej urody kobiety zawsze wchodzą w kadr w zwolnionym tempie, a sceny akcji przeciągane są do granic możliwości, szokując swoją absurdalnością i pomysłowością. Wbrew obiegowej opinii, nie każdy bollywoodzki film musi mieć scenę tańców grupowych, ale jeśli ma to to jest to na plus. W odcinku polecam trzy filmy Dhoom: 2, Don 2 i Dhoom. Lekkie kino akcji, mocno inspirowane zachodnimi produkcjami. Obejrzyjcie, a wasze życie już nigdy nie będzie takie samo.

Zapraszam do słuchania, komentowania i polecania znajomym!

Ściągnij dwieście trzydziesty dziewiąty odcinek podcastu